Нови парох у Новим Садзе 1861. року постал Андри Лабош старши. Мушиме наглашиц же вон "старши", бо о. Андри мал трох синох священїкох - Андрия, Владимира и Владислава. Та вец оцец - Андри Лабош ст., а син - Андри Лабош мл.

Паноцец Андри Лабош ст. народзени 6. новембра 1826. року у Шидзе, у обисцу селянох. Основну школу закончел у Шидзе и у Сримскей Митровици. Два перши класи ґимназиї закончел у франєвацкей ґимназиї у Осєку, а вец шейсц класи ґимназиї зоз матуру у Заґребе, як питомец грекокатолїцкей семинариї. Ту, у Заґребе, у семинариї, розвил и свойо таланти и интересованє за литературу. Цикавела го ческа и польска литература, а активно участвує и у илирским руху. Пробує и сам писац поезию по прикладзе старих дубровчанох. Єдна його красна писня ше вола "Славия". Була публикована у новосадскей "Бачкей вили", а видал ю др Йованович. За священїка го 7. новембра 1852. року пошвецел крижевски владика Гавриїл Смичиклас. Такой после пошвецаня бул послати до Руского Кересстура за учителя. Медзитим, после єдного рока учительованя, вон премесцени на парохию до Врлїки у Далмациї. Ту бул осем роки и барз бидовал. Року 1860. охабя Далмацию и приходзи до Нового Сади за упра­вителя парохиї. О його дїялносци у Новим Садзе будземе окреме писац. Тераз лем спомнєме же у Новим Садзе бул до 1864. року, кед на власне жадане приходзи за капелана до Руского Керестура и ту як капелан службує 12 роки. При хорому парохови Саничови вон шицку роботу окончує сам. Окончовал ю барз точно и совисно, та ше велї чудовали яки є вредни и пильни не лем при богослуженьох и у парохиялней канцелариї, але и у приватним фамелийним живоце. Окреме ше то указало кед 1871. року у Руским Керестуре були вельки вилїви води, а 1874. року епидемия колери. Шицких хорих нащивйовал, не патраци же ше може и сам обрац.

Року 1876. бул меновани за пароха у Новим Садзе, дзе остал на тот завод два роки. Ту бул меновани за пришеднїка Духовного Стола, а после шмерци Павла Вукича и за архидиякона. После шмерци керестурского пароха Санича враца ше 1878. року до Руского Керестура за пароха и ту остава до своей шмерци - 40 роки. Року 1902. преславел свою 50-рочнїцу священства, а 1912. року - 60-рочнїцу священства. Того истого дня не лем же ше поцагнул зоз активней служби, але и одслужел свою остатню Службу Божу, бо вец, пре старосц и хороти, до своєй шмерци нє служел. Умар у Руским Керестуре 3. януара 1918. року у 92-им року свойого живота.

Но, врацме ше першому пребуваню Андрия Лабоша ст. у Новим Садзе. Такой треба повесц же исную два податки о його приходу до Нового Саду: 1860. и 1861. рок, цо анї нє сущне. Випатра же пришол на концу 1860. року. Сущне тото же то бул период у историї новосадскей парохиї котри останє окреме зазначени и запаметани. Нє лєм же после бурних револуционерних рокох почал мирнєйши живот, але вон постал и квалитетнєйши. Видзел Андри Лабош же од преглїбйованя духовного живота нє будзе нїч, кед вон нє будзе мац добру основу, добри фундаменти. А тота основа и тоти фундаменти то - дзеци. Прето його перша бриґа була отвориц у Новим Садзе руску школу. За тото вон 1862. року з Руского Керестура поволал дзияка и учителя Петра Поляка, котри там уж осем роки бул учитель у рускей школи. Петро Поляк пришол до Нового Саду и школа була отворена у його квартелю, у дзияковнї.